GOODNEWS

"He loves me not... muntik na kong mapatalon sa tuwa ng makitang isang talutot na lang ng gumamela ang natitira sa hawak kong kanina'y isang magandang bulaklak, pero ganun na lang ang pagkalukot ng mukha ko ng makitang may isang maliit pa palang parte...

"He loves me... not... " Madaling dayain ang sarili at isiping iisa na lang ang talulot ng gumamelang natitira sa hawak kong tangkay ng bulaklak para lang pagaanin ang loob ko. Na sana kahit man lang sa ganitong paraan marinig ko ang salitang matagal ko ng inaasam. Pero sadyang ipinagkait sakin ang tanging lalakeng ilang taon ko ng lihim na minamahal, si Yuan Miguel Isidro ang schoolmate ko.

He loves me not...

He loves me not...

He loves me not... iyon ang pilit kong itinatatak sa isip ko. 

Hindi niya ko mahal. At kailanma'y hindi mamahalin.

Para sa kanya walang Alessandra Samonte na nag-eexist na babae kundi isang Alex na lalake.

Kasalanan ko ba kung mas gusto kong manamit na parang isang lalake dahil dun ako komportable? 

Siguro nga I act as a guy pero kahit ganun I'm still a girl, in my heart and in my soul.

I've been silently loving a guy for the past five years at sa tingin ko hanggang dun nalang talaga un.

Kasi he loves me not... Tama... He loves me not...

"Alex, tara punta tayo kila Janna? Kasama daw niya si Irish, dba crush mo un?"

"Wala ko sa mood..." Lagi na lang si Janna. Nakakasawa na. At kilan ko pa naging crush si Irish? buti kapa alam mo, samantalang ako hindi. Ikaw nga ung gusto ko, ang bulag bulag mo kasi. Matutuklaw ka nalang ng ahas ndi mo pa nakikita. Tanga... pero mas tanga ko.

"Ano? sasama ka ba? may goodnews pa naman ako sayo? Tara na..." sabay hawak mo sa kamay ko. Paano pa ba ko makakatangi sayo? sa tuwing hahawakan mo ung kamay ko nanghihina na ko. At sa tuwing katabi kita para kong nauupos na kandila at ung puso ko para ng sasali sa karera sa bilis ng tibok.

"Sige na nga. Ano ba ung goodnews mo?"

"Basta malalaman mo din," sabay ngiti mo. Ayan ngumingiti ka na naman, ndi mo lang alam dahil sa ngiting yan  mas lalo lang akong nahuhulog sayo, kakayanin ko pa bang makabangon nito?

Habang nasa daan nakaakbay ka sakin. Ang saya saya ko pakiramdam ko kasi mayroong "tayo" kahit alam ko namang hindi mangyayari un. Iniisip ko tuloy baka nakikita mo din ako bilang isang babae, hindi bilang isang kaibigan, at kaklase mo. Makukuntento na lang ako sa kung anong meron tayo, sana lang huwag kang mawala sa tabi ko kahit na parang imposible un.

Masayang masay si Janna ng salubungin niya tayo at kitang kita ko rin ang ningning sa mga mata niya. Bigla akong kinabahan ng lumapit ka sa kanya at inakbayan siya. Sana nanaginip lang ako kung isa nga lang ba itong panaginip. Gustong gusto ko na kasing magising. Pero kahit anong gawin ko alam kong ito ang realidad. Gustuhin ko mang takpan ang mata ko at tainga ko para hindi ko makita at marinig sinabi mo. Huli na ang lahat.

"Kami na ni Janna," ang sabi mong kulang na lang mawasak ang labi mo sa pagkakangiti mo. Kayo na pala, ang saya saya niyo na samantalang nagpira-piraso naman ang puso ko.   

Sana kaya ko ding sabihin sayong "masaya ko para sayo," pero sorry ah isang pilit na ngiti lang ang kaya kong isukli sa inyo.

Sa tuwing titingnan ko siya mas lalo ko lang napapansin na hindi niya ko makikita bilang isang babaeng nagmamahal sa kanya. Kasi kahit anong gawin ko isa akong lalake sa paningin nya.

And I know He'll never see me the way I see him...

Destiny

Ang pag-ibig minsan nasa harap mo na hindi mo pa napapansin...
Minsan naman nakakasalubong mo na...
Nakakabanggaan ng hindi nalalaman...
Nakakatabi sa dyip..


Sa dami ng taong nakasalubong....
nakabanggaan...
at nakangitian mo...

Minsan ba naisip mong baka siya na ang taong para sayo?
Ang Mr. Destiny mo?

"Destiny? kalokahan yan... hindi ako naniniwala diyan," sagot ko kay Cheska, ang bestfriend ko.

"Ikaw talaga belle, wala namang masama dun sa sinabi ko ah. Tsaka d naman kita pinipilit na maniwala."

"Ewan ches, pero kalokahan talaga yan eh. Paano mo naman malalaman na siya na ang destiny mo? Sa dami ng tao sa earth, may nakasulat ba sa noo niya na "AKO SI MR. DESTINY MO", tumatawang sabi ko.

"Ikaw naman puro ka biro eh."

"Seryoso ko dun ah..."

"Basta alam ko mararamdaman mo un. May something kang mafefeel... ung parang magic? ung tipong lagi kayong pinagtatagpo ng tadhana." ang sabi ni cheska na nangangarap ng gising.

Nagkibit balikat lang ako. "Balik na ko sa desk ko ches."
Magic? at pinagtatagpo ng tadhana? as if naman meron nga talagang ganun.
Isa iyong malaking kalokohan. Napabuntung hininga ako.
Kaya ba hindi nakaramdam ng ganun sakin si Ethan at kay ate Keith niya un naramdaman dahil sa sila ang destiny? Hay, naku...

----
6:00 pm

"Belle..." una ka ng umuwi ah. May tatapusin pa kong paper works eh.

"Ah, ayaw mo bang hintayin pa kita?"

"Wag na, baka kasi matatagalan pa ko eh. Malay mo makasalubong mo o makabanggan mo si Mr. Destiny mo, for sure makikita mong may note sa noo niya," tumatawang biro ni Cheska.

"Baliw! sige alis na ko. Kita kits na lang ulit bukas. Ingat ka pag-uwi."

"Sige.. ingat sila sayo."

Makasalubong o makabanggan? Hay naku malabo un. Sa dami ng taong nakakasalubong ko at nakakabanggan sa halos araw-araw eh pano ko naman malalaman na siya na nga?
Si Cheska talaga kung anu-anong naiisip.

Paglabas ko ng opisina biglang bumuhos ang ulan.

Hay nakakainis naman... Pihadong mababasa ako nito eh.

Sa kahabaan ng monumento parang mga langgam ang mga tao. Kanya kanyang destinasyon kung saan pupunta. May mga magkasintahan, may mag-asawa, may nag-iisa tulad ko.

Nag-iisa...
Tama... nag-iisa nga ako. Mas lalo ko lang nararamdaman na nag-iisa ako sa tuwing ganitong umuulan.
Ang lamig ng simoy ng hangin. Ni hindi man lang ako nakapagdala ng jacket. Samantalang ung iba ni hindi na nila kilangan iyon dahil may human blanket naman sila. May hahawak sa kamay nila para kahit paano maibsan ang lamig na nararamdaman nila. Samantalang ako nag-iisa...

"Aray! Ano ba?", sigaw ko sa isang lalake na medyo may kataasan sakin. Kaya naman kinailangan ko pang mag-angat ng tingin para makita siya. Sa tingin ko nasa twenties na ang edad niya katulad ko.
Ewan ko ba pero nung sandaling magtama ang mga mata namin parang may kung ano akong naramdaman. Bigla namang pumasok sa isip ko ang sinabi sakin ni Cheska. May magic...

"Hindi ka kasi tumitingin sa dinaraanan mo Miss eh o Misis?," sabi ng lalake.
Nagpanting ang tenga ko ng marinig ko iyon mula sa lalake.
Naningkit ang mga mata ko.
"Aba at nangbintang ka pa diyan. Ikaw na nga ang nakabangga sakin, ikaw pang nambibintang diyan. Tsaka for your info, miss pa po ako."

"Pasensiya kana talaga nagmamadali kasi ako eh," sabay lakad niya papalayo.

"Hoy, bumalik ka rito?"

"Bat mo naman inaaway ang nobyo mo ineng?," sabat naman ng isang matandang tindera.

Nanlaki ang mata ko. "Manang? hindi ko po siya nobyo. Sige po, mauna na ako."

----

"Oh! bat sambakol ang mukha mo? bungad sakin ni ate Keith."

"Wala, may nakabangga kasi ako kanina eh."

"Tinarayan mo na naman, kaya hindi ka nagkakaboyfriend eh."

"At nagsalita ang meron," sabay banat ko naman sa kanya.

Ngingiti- ngiti lang si ate.

"Baliw ka talaga," bulong ko.
Pumasok na ako ng kwarto at saka nagbihis sabay higa sa kama.
Biglang pumasok sa isip ko ang sinabi sakin ni Cheska.
"Malay mo makasalubong o makabanggaan mo na pala si Mr. Destiny mo..."
Kalokohan talaga un...
Makatulog na nga lang.

----

Nagmamadali akong umalis ng bahay. Tinanghali ako ng gising dahil sa panaginip ko. Kung bakit naman kasi nakita ko ang lalakeng iyon sa panaginip ko samantalang hindi ko naman siya kilala eh. Hay, naku! kasalanan ito ni Cheska eh, naliligalig ako dahil sa mga pinagsasabi niya.

KUYA

Ang pag-ibig tulad ng isang laro.
Kung hindi ikaw ang hahabulin... Ikaw ang maghahabol.
Pero sa larong ito ako ang taya...
Ang naghahabol sa taong mahirap habulin dahil may hinahabol ding iba...
Kilan kaya kami mapapagod na maghabol sa bawat isa?




"Belle," tawag sakin ni ate.
"Bakit?"
"Uwi na daw sabi ni mama. Kakain na tayo."
"Sige ate, mauna ka na. Susunod na ako sayo."
"Dalian mo ah.."
"Oo.."


"Tan, laro ulit tayo mamaya ah. Babalik din agad ako,".
"Ok, sige pero isama mo ang ate keith mo ah."
"Pero--" gusto ko sana tayo lang ang maglaro.
"wala ng pero pero. Basta isama mo si Keith ah?" pilit na kumbinsi sakin ni Tan.
Nakakainis talaga siya. Napakamanhid niya. Bakit ba sa tuwing lumalapit ako sa kanya lagi na lang si ate ang nakikita niya. Nakakainis talaga.
"Oh! Belle, natulala kana diyan. Wag mong kalimutang isama ate mo ah para naman may aasarin ako."
Sana ako na lang ang asarin mo, bulong ko.
"May sinasabi ka ba?"
"wala, sige Tan. Eh, ikaw ba hindi ka pa ba uuwi?"
"Sige, tara na nga tutal naman nagugutom na din ako eh."
Nakakatuwa naman kasabay ko siya at kaming dalawa lang. Napatingin ako sa kanya.
Sana hindi lang si ate ang mapansin niya, mas maganda pa nga ako kay ate eh.


"Dito na pala tayo sa inyo eh. Asan ba ang ate mo?"sabay silip niya sa pintuan.
Napasimangot ako. Magkakuliti ka sana.
"Baka nasa kusina."
"Ah, sige aalis na ako. Hintayin ko kayo mamaya ah sabay ngiti niya."
Ang cute niya talaga, kaya gusto ko siya eh.
Iniwan na akong mag-isa ni Tan kaya pumasok na ko sa loob ng bahay ng bumungad sakin si ate. Naalala ko tuloy ung kanina.Napasimangot ako.
"Nanghahaba ata nguso mo Belle, may umaway ba sayo?,"
"Wala naman ate."
"May kasama ka ba kanina sa labas?"
"Wala."pagsisisnungaling ko.
"Para kasing narinig ko ang boses ni tan eh."
"Bat naman ako sasamahan ni Tan?,"naiinis ko pa ding sagot.
Bakit naman kaya tinatanung ni ate kung kasama ko si tan? D kaya may gusto rin siya kay tan? D pwedeng mangyari un, akin lang si ethan.
"Kunsabagay. Ikaw nawiwili kana dapat kuya ang tawag mo sa kanya ah. Mas matanda siya sayo ng isang taon."
"Kahit na. Hindi ko naman siya kapatid eh."
"Hindi nga, pero iba pa rin kung tatawagin mo siyang kuya dahil mas matanda pa rin siya sayo."
"Iba siya ate."
"Anong iba?"
"Ah, basta, sakin na lang un."
"Tena na nga dito sa kusina, kakain na tayo nila mama. Ang kulit mong bata ka."


----


"Oh, asan na ang ate mo belle?"
"Nasa bahay. May gagawin daw siya."
"Ah, d wag na tayong maglaro. Boring kasi kung tayo lang."
"Ayain na lang natin sila kuya Rick, Tan."
"Wag na bukas na lang. Tinatamad na ako. Gusto mo kayo na lang."
Tinatamad ka lang dahil wala si ate eh.
"Ano?"
"Wala naman akong sinasabi."
"Tara uwi na lang tayo. Samahan na lang natin ang ate mo."
"Ayoko pang umuwi."
"Ikaw ang bahala, pupunta na lang ako sa inyo."
Nakakainis talaga.
"Tara na?",naiinis kong aya sa kanya.
"Oh! kala ko ba ayaw mo pang umuwi?"
"Nagbago na ung isip ko. Dalian mo."
Hindi ako papayag na masolo mo si ate. Kala mo ah.


---


Nakaupo si ate sa labas ng bahay ng makita namin ni Tan. Lagot mukhang mabubuking ako, sa isip isip ko.
"Oh, bat ang bilis mo Belle? nakangiting tanung ni ate. Kasama mo pala si Tan."
"Akala ko ba may ginagawa ka Keith?"
"Ako?"napatingin sakin si ate saka nagsalita ulit. "Ah, oo kanina...pero tapos ko na naman."
Umupo naman sa tabi ni ate si Tan pero sumingit ako sa gitna.
"Tan, usog ka naman ang lawak lawak diyan eh."
Tatawa tawa lang si ate samantalang nakakunot-noo naman si Tan.
Siguro alam niyang gusto ko si Tan. Etong si Tan naman kasi ubod ng manhid, ndi naman siya bato na walang pakiramdam.


Ang nakakalungkot lang dun, iyon na pala ang huling araw na makikita ko si Tan.
Iyak ako ng iyak ng malaman ko un, samantalang parang balewala lang kay ate ang lahat. Siguro nga nagkamali ako ng hinila na gusto niya din si Tan.
Siguro nga magkaibigan lang talaga sila.


Habang hinahabol ko si Tan, lumalayo siya sakin para lapitan si ate.
Labing dalawang taon na rin pala ang nakakalipas simula ng araw na un. Parang kailan lang. Nasaan na kaya si Tan? Kapag nakita ko kaya siya babalik ang nararamdaman ko para sa kanya?


Maya-maya nakarinig ako ng ingay sa labas.
Boses ni ate at ng isang lalake. Bumangon ako mula sa pagkakahiga sa kama at lumabas para tingnan. Nagulat ako ng makita ang isang pamilyar na lalake.


Walang iba kundi si Tan...
Si Ethan...


"Hanggang kailan mo ba ako susundan ha?"inis na inis na sigaw ni Ate Keith sa lalake. Gusto mo bang tumawag ako ng pulis?
"Hindi na kailangan, pulis ako."nakangising sagot ng lalake.
Wala pa rin siyang pinagbago. Siya pa rin ang Tan na mahilig asarin si ate. Pero bakit kaya hindi man lang siya namukhaan ni ate? Samantalang unang kita ko pa lang sa kanya alam kong siya si Ethan. Tulad pa rin siya ng dati gwapo.

At tulad dati hanggang ngayon talagang si ate pa rin ang gusto niya.

"Ate, hindi mo man lang ba papapasukin si Kuya Tan?"nakangiti kong baling sa kanila.
Napatingin silang dalawa sakin sa may labas ng pinto. 
Kitang kita sa mukha ni ate ang pagkagulat samantalang nakangiti naman ng ubod tamis sakin si Tan, mali pala si kuya Tan.
"Kita mo, buti pa si Belle eh, nakikilala ako, samantalang ung lampa diyan ni hindi man lang ako makilala."
Napatingin si ate kay Tan, na para bang tinitingnan niya kung nagsasabi nga ba ako ng totoo.
"Ikaw pala. Sana kasi nagsabi ka na ikaw pala yan. Malay ko kaya noh."
"Ganyan ka naman eh. Pero kung si Rick un siguradong makikilala mo agad."
"Sus, kala mo lang..."
"Tara na pasok na kayong dalawa. Mukhang babagsak na ang ulan, ayaw niyo naman sigurong mabasa hindi ba?"


Sa kauna-unahang pagkakataon, tinawag ko siyang kuya. Ito na siguro ang simula ng pagsuko ko. 




Sa larong ito, minsan na akong naging taya kaya hindi na ako magpapataya pa.
Ayoko ng maghabol sa taong may hinahabol namang iba.
Sana dumating ang araw na may isang taong gustuhing maging taya para habulin naman ako.

TAYA

Ang pag-ibig parang habulan.
Kung hindi ikaw ang hahabulin... Ikaw ang maghahabol.
Ngayon, sa larong ito magpapataya ka ba?
O ikaw ang magpapahabol?

Napangiti ako ng makita ang mga batang naghahabulan sa labas ng bahay. Naalala ko tuloy ang kababata ko.
Simula pagkabata paborito namin ang larong habulan. Madalas ngang ako ang taya...

"Taya ka Keith" sabay hawak ko sa braso nya. 
Tanda na nataya ko na siya. Gustong gusto ko siyang tayain dahil bukod sa mabagal siyang tumakbo eh may pagkalampa pa. Kaya nga inis na inis siya sakin dahil bukod sa madalas ko siyang asarin, basta ako ang taya siguradong siya ang susunod.

"Nakakainis ka talaga! tan. Bakit ba kasi laging ako ang tinataya mo? eh ang dami dami naman nating naglalaro?"

"Wala lang, alam ko kasi hindi ako mapapagod sa paghabol sayo, nakangisi kong sagot.
Eh, ikaw nga laging si Rick ang hinahabol mo," dagdag ko pa.

"Ang yabang mo talaga," iritado sabi niya sabay irap sakin. "Wala ka ng paki kung siya man gusto kong tayain."

"Sus, palibhasa crush mo un noh?" biro ko pa.

"Hindi kaya noh..." defensive mo namang sagot pero kitang kita naman ang pamumula ng pisngi mo.

Pilit akong napangiti. Sana pala hindi ko na tinanung pa un sayo, ayan tuloy nasaktan lang ako.

"Sige, uwi na ako," paalam ko sayo.

"Sige, buti pa nga."

Sa tuwing tumatakbo ako papunta sayo, ikaw naman tumatakbo papunta sa kanya.
Lagi na lang bang ganito? Hahabulin kita tapos hahabulin mo siya.
Sana kahit minsan habulin mo naman ako.

---

Labing-tatlong taon na din pala ang nakakalipas simula ng huli ko siyang makita. Simula noong lumipat kami hindi ko na siya nakita. Pinuntahan ko siya pero nalaman kong lumipat na rin pala sila ng bahay gaya namin.

Nasaan ka na kaya ngayon Keith?

Napatingin ako sa oras ala-singko ng hapon. Narinig kong tumunog ang cp ko at agad ko naman itong dinampot.

1 message
received


Couz, wag mong kalimutang pumunta sa kasal ko ah.
Madami dung chicks...=p

Tin2

Napangiti ako ng mabasa ko ang txt ng pinsan ko. Madaming chicks. Napabuntong hininga ako.
Ang gusto ko lang naman ay si Keith...
Magkikita pa kaya kami?

Hanggang ngayon pakiramdam ko ako pa rin ang taya.
Sila na kaya ni Rick? Sana naman hindi.
Matagal ng natapos ang laro pero kilan ako magsasawang habulin siya?

-----

Maaga akong gumising para pumunta sa kasal ng pinsan ko.
Mukhang matagal pa akong maghihintay dahil wala pang laman ang dyip. Umupo ako malapit sa may driver para hindi naman nakakahiya kung sakali mang makatulog ako. Inilabas ko ang ipod ko atsaka ko inilagay ang headset sa tainga ko.

"Malinta... Malinta..." tawag ng barker sa mga taong nagdadaanan.

Mga ilang minuto pa ay halos napuno na rin.

Mabilis lang pala sa isip isip ko. Mukhang hindi ako malalate.

"Miss, isa na lang sakay ka na," narinig ko pang sabi nung lalake sa labas pero hindi na ako lumingon.

Maya maya sinimulan ng paandarin ng driver ang dyip.

"Bayad po...toll gate lang," sabi ng isang boses babae sa may bandang dulo.

"Paki-abot naman po..." galing parin sa boses mula sa likuran.

Bingi-bingihan naman ang mga katabi niya sa isip-isip ko kaya pinilit kong inabot ang bayad niya kahit na ang layo-layo naman niya sakin.

Ang mukha niya parang nakita ko na siya kung saan.

"Salamat..." nakangiting sabi niya saka ibinaling niya ang tingin niya sa labas.

Pamilyar talaga ang mukha niya sakin. Siguradong nakita ko na siya kung saan. 
Isip Ethan..
Isip...

---

"Oh! ung bababa diyan ng toll gate pwede na dito," sabi ng Manong Driver.
Kumilos na rin ako para bumaba. Naunang bumaba ung babae. Nakawhite na may halong black na dress siya. Sa itsura niya mukhang may pupuntahan siyang okasyon. Saan kaya ang punta nya? Sa isang binyagan o kasalan?

Sumakay na ulit ako ng dyip papuntang Marilao.
Hay, bat naman kasi napakalayo ng bahay ni Tintin. Nakakapagod na.

Maya maya sumakay na rin ang babae. Nagkatinginan kami at halatang medyo nagulat siya ng makita ako.
Ang mata niya... pamilyar talaga sakin.

---

Ang bilis ng byahe andito na kaagad kami. Nagsimula ng bumaba ang ilan sa mga pasahero kasama na rin ang babae.
Kung ganun parehas lang pala kami ng lugar na pupuntahan. Sino kayang pupuntahan niya dito? sa isip isip ko.
Nauna na siyang maglakad sakin pero maya maya'y huminto siya atsaka may kinuha sa bag.

Napangiti ako. Hindi ba siya makapaghintay na makapag-ayos at dito niya pa nagawang magsuklay at magpulbos.
Ang mga babae talaga, oo.
Nauna na akong maglakad sa kanya.

---

"Auntie, asan na po sila?" tanung ko sa tiyahin ko.

"Ikaw pala Ethan... naku eh andun na sila sa munisipyo. Kung gusto mo pumunta ka na lang dun o gusto mo sumabay ka nalang samin?"

"Eh, baka ho marami na kayong kasabay. Mauna na lang po ako sa inyo."

"Oh, siya sige. Inaantay ko pa din ang kaibigan ni tin-tin eh."

"Sige po, aalis na ko."

"Sige, ingat ka."

---

Pagdating ko ng munisipyo hindi ko makita ang pinsan ko kaya naghanap-hanap pa ako.
Patay kang bata ka, naku Ethan malalate kana lagot.
Nagmamadali akong maglakad ng may mabangga akong babae.

"IKAW???" chorus pa naming sabi sa isa't isa.

"Magkakilala kayo?" takang tanung naman ng pinsan kong si Tin-tin.

"Ah, hindi tin, nakasabay ko kasi siya sa dyip kanina.

"Oo nga pala... Keith si Ethan pinsan ko... Ethan si Keith close friend ko," pagpapakilala niya.

Keith ang pangalan niya? sigurado akong siya iyon at hindi ako maaaring magkamali, sabay napatingin ako sa direksiyon nila.
Tama... siya talaga iyon. Kaya pala pamilyar siya sakin, napangiti ako. Napansin kong nagbubulungan sila at nagtatawanan.
D kaya ako ang pinag-uusapan ng dalawang ito?

Salamat, nakita din kita.

Dito na kaya magtatapos ang larong ito?

Sa pagkakataong ito.
Sana siya naman ang maging taya.

WANTED: BF (2)

After 3 days


"Tol, tumatawag ung employer mo", excited na sabi ni Paul sakin.
Napakunot-noo ako saka bigla kong naalala ung inaplayan ko.
Agad agad ko namang dinampot ang cp ko saka sinagot.

Hello?
Ah, ganun ba. O sige...
ok..darating ako...
bye...
"Oh? anu daw sabi?"tanung ni Nick.
Hoy! ano bang sinabi niya't ang seryoso mo. 
Kung ganun--? putol ni Nick sa sasabihin pa sana niya sakin. Tinapik na lamang niya ang balikat ko imbes na tapusin kung ano mang gusto niyang sabihin.
Ano tagay na? palokong tanung niya. 
Sabi ko naman kasi sayo eh, ako talaga ang type nun...naiiling pang sabi nito. 
Sayang talaga... kung alam ko lang nag-apply na sana talaga ko, sabay kindat pa nito sakin.

Ang kaibigan kong ito... minsan talaga ang daldal niya. Daig pang babaeng putak ng putak.
Hindi pa rin ako nagsalita at sa halip ay tiningnan ko siya ng masama.
"Pare, ganyan talaga ang buhay... okay lang yan... sabay akbay pa nito."
Maya maya binatukan ko siya, hindi ko na kasi matiis ang kadaldalan niya.

"Aray ko naman pare... Wag mo namang ibunton sakin ang galit mo sa babaeng iyon."

"Ang daldal mo kasi eh... Eh kung makinig ka kaya sakin muna."

"Eh ano bang sabi sayo?"curious niyang tanung.
Tumawa lang ako...

"Paul naman, wag mong sabihing tumira ka na naman ng katol kanina? Napopossess ka na ba huh?"

"Gag*, hindi noh!" 

"Hay, naku nababaliw ka na talaga dahil sa babaeng yun...Ano ba kasing sabi niya sayo? 
Tanggap ka na daw ba? 
Hindi noh?,"sunod sunod niyang tanung sakin.

Napatigil ako sa pagtawa. Oo nga pala wala pa siyang sinasabi sakin na tanggap na ako. Pero siguro naman hired na ako? Hindi naman siguro siya mag-aaksaya ng load para lang sabihin sakin na magkita kami ngayon dahil sa hindi naman ako tanggap. 
Tama... ganun nga... Hindi dapat ako magpaapekto sa baliw na si Nick.

"Ano namang tinatango-tango mo diyan pare? Simula noong pinatulan mo iyong kalokohan na iyon, kinakausap mo na rin ang sarili mong mag-isa. Ano kailangan na ba kitang ipacheck-up?"

"Siraulo ka talaga, sabay batok ko sa kanya. Hindi pa ako nasisiraan ng bait noh."

"Aray ko naman.... nakakadalawa ka na sakin ah.Hindi pa nga, sa ngayon pero tingin ko malapit na."

"Alam mo Nick?"

"Ano? alam kong gwapo ko pare pero alam mo namang hindi tayo talo dba?"

"Ang daldal mo...sabay alis ko at diretso sa kwarto."
Loko-lokong iyon, puro kalokohan ang naiisip. Makapagbihis na nga.


--

"Oh! bihis na bihis ka ah? Wag mong sabihing mamakla kana naman?"

"Baliw! may date ako noh. Ano ok na ba itsura ko? Poging-pogi na ba?"

"Oo naman, mana ka ata sakin", tatawa tawang sabi ni Nick.

"Sige alis na ako ah... Kumain ka. Gutom lang yan."

"Hoy, saan ka ba pupunta?"

"Sa magiging gf ko."


----

"So anong nangyari sa pag-uusap niyo? curious na tanung ni Gelai."

"Sinabi ko kailangan naming magkita para makapag-usap sagot ko habang namimili ng isusuot. Para malaman niya kung hired na ba siya."

"Me ganun? para talagang applicant ah."

"Then pag-uusapan din naman ang mga terms sa contract."

"Huh? contract? ano na namang kalokohan un couz? Nababaliw kana talaga France."

"Of course not... pero kung paulit ulit mong sasabihin sakin na nababaliw na ko baka nga mabaliw na ko," sabay tingin ko kay Gelai na nakangisi.
"Bakit ba kasi hindi mo nalang seryosohin ang lahat? I think he's a nice guy naman eh. Why don't you try? Hindi naman lahat ng lalake katulad ni Har--."

"Sssshhhhhhh... don't say bad words. Okay na iyong ganito noh, unique nga eh..." 
Kilangan namin ng contract. Kung maging ok naman kami eh d magrerenew na lang ng panibago.

"Isa itong malaking kalokohan...
Saan ka naman nakakita ng ganyang klaseng relationship? Oh my gosh..."

"Samin pa lang...
Hmmm... alin bang maganda dito? etong red o black?
Palagay mo?"

"Hindi ako mapalagay sa pinagagagawa mo."
Ngumiti lang ako kay Gelai.

"Bakit ba masyado kang conscious sa isusuot mo huh? eh dba wala lang naman ito para sayo."

Oo nga noh. Bakit nga ba? Dahil ba gusto kong maimpress sakin si Paul? Napangiti ako sa isiping iyon. 
"Eh, ano... ka-se... ah syempre... gusto ko pa rin maging maganda baka kasi makasalubong ko si --"

"Si Harvey? sabay tirik pa ng mata niya... tsk... tsk.. tsk... eh akala ko ba wala ka ng pakialam sa lalakeng iyon?"

"O-o nga... wala na... defensive ko namang sagot." Baka sakali magselos siya at marealize niya iyong pagkakamali niya tapos lumuhod siya sa harap ko para lang bumalik ako sa kanya.

"Don't tell me couz, umaasa ka pa rin na bumalik siya sayo? sabay taas ng isang kilay nito.."

"Of course not..." Teka, nababasa niya ba ang iniisip ko? 
"Kung ginagawa mo lang ito para gumanti diyan sa ex-boyfriend mong wala namang kwenta. I'm telling you... ngayon pa lang, itigil mo na ang kalokohang ito. Kaw din baka makarma ka niyan."

Tingnan mo itong bruhang ito, tinakot pa ako. 
"Alam ko naman ang ginagawa ko eh, don't worry, okay?"

"Kunsabagay, you're old enough... Basta pag nagkaproblem, nasa kabilang kwarto lang naman ako."

"Thanks couz... alam ko naman un eh."

"I'll meet my friends pa, punta kami ng mall. Since may date ka naman eh, una na akong umalis sayo. Bye, paalam nito sabay halik sa pisngi ko."

Napangiti na lang ako habang nakatingin sa kakasara lang na pinto ng kwarto ko.

Siya talaga ang the best sa lahat ng pinsan.
At ngayon kilangan ko ng mag-ayos para sa date ko. 


----

Nandito na ko sa harap ng French Baker sa may Sm pero wala pa siya. Ang mga babae talaga oo... Bakit ba gustong gusto nilang magpalate?

Maya maya may naramdaman akong kumalabit sakin. Paglingon ko tumambad sakin ang nakangiting si France. Simple lang naman ang suot niya. Basta maganda siya tapos.

"Kanina ka pa ba?"
"Ah, hindi naman..."
"Pasensiya na, nalate ako."
"Okay lang, sanay na ako."
"Huh?"
"Ah, sabi ko ayos lang un."

------
Pumunta kami sa may food court kailangan kasi naming pag-usapan ang contract at mga terms sa relationship namin.

"Bale one month lang muna itong contract natin huh. Pagkatapos kung maging ok parin tayo sa isa't isa pwede namang i-renew basta parehas na ok satin ang lahat. Then, parehas lang naman ang set-up natin sa ibang magbf, naiba lang satin kasi may contract tayo. Basta maging honest ka lang, okay? ayoko sa taong sinungaling. Basta kung may magustuhan ka mang ibang babae, sabihin mo lang sakin para macancel agad itong contract na ito. Next week ibibigay ko sayo ung copy mo ng contract. Okay.?"

Kanina pa ako daldal ng daldal wala man lang akong marinig na kahit na anong comment galing sa kanya. Nakatitig lang siya sakin. Nakakailang tuloy... Hindi ako sanay ng tinititigan, pakiramdam ko unti unti akong natutunaw na parang yelo. Naliligalig ako dahil sa kanya.

"Nakikinig ka ba sa mga sinasabi ko?"
"Oo..."
"Sigurado ka?"
"Oo..."
"Naiintindihan mo ba?"
"Oo..."
"So, okay lang sayo ung ganitong set-up?"
"Oo..."
"May gusto ka pa bang malaman?"
"Marami pa...sa ngayon, okay na sakin ung alam kong gf na kita."

Ang lalakeng ito... Mababaliw ata ako sa kanya. Sa huling tanung ko lang ata medyo mahaba haba ang sagot niya.
Matatapos kaya namin ang isang buwang contract?

----

Pagkatapos ng ilang oras nag-aya na rin akong umuwi. Hindi naman talaga date ang lakad na ito eh. Kailangan lang kasing pag-usapan ang dapat pag-usapan.

Muntik na akong mabunggo kanina ng isang lalake buti na lang nahawakan niya agad ang kamay ko kaya hanggang ngayon hindi niya pa rin ako binibitiwan. Sa totoo lang naiilang pa din ako pero dahil nga boyfriend ko na sya, wala namang masama kung hawakan niya ung kamay ko. Isa pa pakiramdam ko hinding hindi niya ako bibitiwan, hindi tulad ni Harvey.

Magkahawak parin kami ng kamay habang naglalakad ng may makasalubong kaming mga pulis.
Nagulat ako ng bigla siyang huminto, pero mas nagulantang ako sa sinabi niya.

"Mamang pulis pakihuli naman po itong kasama ko. Ang laki po kasi ng kasalanan nito sakin eh."

Seryoso ba siya? Nanlaki ang mata ko. 
"Ano bang sinasabi mo diyan? sabay hila sa laylayan ng polo niya."
Umayos kang lalake ka.. Isang maling salita hahampasin na talaga kita sa isip isip ko.

"Ninakaw po kasi niya ang puso ko, sabay tingin sakin saka siya ngumiti."

Oo...korni nga. Masama ba kung kikiligin ako? Hindi ko kasi mapigilang hindi mapangiti.
Ang lalakeng ito sa tingin ko hindi siya mahirap mahalin.

"Napakasweet naman pala ng boyfriend mo ija, ang sabi ng isang pulis sabay tawanan silang lahat."

"Sige po, aalis na kami, paalam nya."

"Mag-ingat kayong dalawa."

Kung alam lang nila, kontrata lang naman ang lahat dba?

Kontrata nga lang ba o totohanan na?