Now and Foreve

It was raining...

Dahil sa wala naman akong dalang payong minabuti kong sumilong sa isang waiting shed mula sa di-kalayuan. Patakbo ko itong tinungo.

Napangiti ako habang pinagmamasdan mula sa kalsada ang mga patak ng ulan. Para akong nanonood ng mga nagsasayaw. Tulad ng isang kanta, ang tunog ng nito ay parang isang musika sa aking tainga. Pero kanina ko napapansin na para bang may mga matang nakatingin sakin. Napatingin ako sa left side ko, and there he was, a simple guy wearing a simple polo shirt and jeans with his eye glasses. 
Napangiti ako, base sa reaksiyon niya mukhang enjoy na enjoy siya sa pinapanood niya na para bang nanonood siya ng isang magandang pelikula. Hindi na ako nakatiis kaya naman nagsalita na ako.

“Huwag mo akong masyadong titigan baka matunaw ako... ang sabi kong ubod ng tamis na nakangiti sa kanya...”

Kitang kita ko ang pamumula ng pisngi niya na para bang nasampal at napakamot pa siya sa ulo saka niya ibinaling ang tingin niya mula sa kung saan. 

Hindi ko mapigilang hindi matawa sa reaksiyon niya. Maya maya makalipas ang ilang minuto nakarinig ako ng boses mula sa kaliwang bahagi ng waiting shed.

"Hi!", maiksing sambit ni Mr. Goody goody boy na halata pa rin na medyo naiilang...

Ewan ko ba pero imbes na sungitan ko siya tulad ng nakagawian ko eh kabaliktaran nun ang ginawa ko. Sa pagkakataong ito magiging nice ako sa kanya.

“I’m Ella... Ella Henares sabay lahad ng palad ko na may kasamang pagkatamis tamis na ngiti.”

Kitang kita ko ang pagkagulat sa mukha niya. Hindi niya siguro akalain na papansinin ko siya. Ang lalakeng ito, may kung ano sa kanya na nagpapagaan sa pakiramdam ko. Pakiramdam ko namamagnet ako sa kanya samantalang wala na mang kakaiba sa kanya.

“M- Mike... Mike Dela Cruz... ang sabi niya sabay abot ng palad ko.”

Mike... nice name...


---



Iyon ang unang pagkakataon na nakipagkilala ako sa isang estranghero...
Sa isang estrangherong naging napakalaking bahagi ng buhay ko....
Nakakatawa pero maniniwala ka bang nalove at first sight ako sa isang lalakeng nagngangalang Mike Dela Cruz.


---



"Hon, ano bang tinitingnan mo diyan?," tanung ko mula sa isang lalakeng nakatanaw sa labas ng bintana namin sabay yakap sa kanya mula sa likod niya.

"Naalala ko lang nung una tayong magkakilala, sabay harap niya sakin." Ikinulong niya sa kanyang mga palad ang mukha ko saka marahang dinampian ng halik ang labi ko.

"You know what hon? alam mo ba kung anong pinakagusto ko sayo?"

Napalabi ako. "Ano?," kunot-noong tanung kong nakatingin ng diretso sa mga mata niya.

Dahil sa mga ngiti mong yan, mas lalo kitang minamahal. Simula noong araw na makilala kita hanggang ngayong kasama na kita.

"I love you..."

"I love you too...."

"Dalawang beses lang kita gustong makasama..."

"Hmmmp... bakit dalawa lang?takang tanung ko."

"Now and forever... my dear wife." 





-the end-

Raindrops

It’s raining... napangiti ako ng makita ang pagpatak ng ulan mula sa aking bintana. It simply reminds me of that day.

I was on my way home ng bigla na lang bumuhos ang malakas na ulan.

“Shit! Bakit naman ngayon pa umulan kung kilan wala akong payong na dala.” 
Imbes na sumugod sa ulan mas pinilikong magstay sa isang waiting shed habang naghihintay ng pagtila ng ulan. Maya maya may isang werdong babae ang pumukaw ng atensiyon ko. Sa lahat ng taong nakasilong sa waiting shed na iyon, hindi ko alam kung bakit tila ba namagnet ako at pinagmasdan ko siya. Ang ganda ng pagkakangiti niya habang pinagmamasdan ang bawat pagpatak ng ulan. Nang hindi makuntento sa panonood isinahod niya pa ang kanyang kamay na para bang kaya niyang saluhin ang bawat patak nito. Hindi ko alam pero wiling wili akong panoorin siya, para siyang bata samantalang kung titingnan ay nasa bente tres anyos na siya.

“Huwag mo akong masyadong titigan baka matunaw ako... ang sabi niyang ubod ng tamis na nakangiti sa akin...”

Pakiramdam ko napahiya ako,hindi ako nakapagsalita kaya napangiwi na lang ako.

“Nakakahiya”, bulong ko... Napansin pala niyang nakatingin ako sa kanya.Masyado kana man kasing obvious mike sabi ko sa sarili ko.

Maya maya naglakas loob na rin akong lapitan siya kahit alam kong wala naman ako nun. Kung alam ko lang kung saan pwedeng bumili nun, siguro bumili na ko ng sandamukal.

“Hi!”, maiksing bati ko sa kanya na medyo nahihiya pa.

“I’m Ella... Ella Henares sabay lahad ng palad niya na pagkatamis tamis pa din ng ngiti sakin.” 

Sa tingin ko mas matamis pa ata sa asukal at coco jam ang mga ngiti niya. Kung ganito laging ngiti ang makikita ko tuwing gigising ako sa umaga, oks na oks na para bang nakainom ng sandosenang vitamins.

“Mike... Mike Dela Cruz... ang sabi ko sabay abot ng palad niya.”


---

It was the day I saw her... 
The day I met her...
The day she started to changed my life...
The day I fell in love with a total stranger...
And I think it was love at first sight...




-the end-

Raindrops

It’s raining... napangiti ako ng makita ang pagpatak ng ulan mula sa aking bintana. It simply reminds me of that day.

I was on my way home ng bigla na lang bumuhos ang malakas na ulan.

“Shit! Bakit naman ngayon pa umulan kung kilan wala akong payong na dala.” 
Imbes na sumugod sa ulan mas pinilikong magstay sa isang waiting shed habang naghihintay ng pagtila ng ulan. Maya maya may isang werdong babae ang pumukaw ng atensiyon ko. Sa lahat ng taong nakasilong sa waiting shed na iyon, hindi ko alam kung bakit tila ba namagnet ako at pinagmasdan ko siya. Ang ganda ng pagkakangiti niya habang pinagmamasdan ang bawat pagpatak ng ulan. Nang hindi makuntento sa panonood isinahod niya pa ang kanyang kamay na para bang kaya niyang saluhin ang bawat patak nito. Hindi ko alam pero wiling wili akong panoorin siya, para siyang bata samantalang kung titingnan ay nasa bente tres anyos na siya.

“Huwag mo akong masyadong titigan baka matunaw ako... ang sabi niyang ubod ng tamis na nakangiti sa akin...”

Pakiramdam ko napahiya ako,hindi ako nakapagsalita kaya napangiwi na lang ako.

“Nakakahiya”, bulong ko... Napansin pala niyang nakatingin ako sa kanya.Masyado kana man kasing obvious mike sabi ko sa sarili ko.

Maya maya naglakas loob na rin akong lapitan siya kahit alam kong wala naman ako nun. Kung alam ko lang kung saan pwedeng bumili nun, siguro bumili na ko ng sandamukal.

“Hi!”, maiksing bati ko sa kanya na medyo nahihiya pa.

“I’m Ella... Ella Henares sabay lahad ng palad niya na pagkatamis tamis pa din ng ngiti sakin.” 

Sa tingin ko mas matamis pa ata sa asukal at coco jam ang mga ngiti niya. Kung ganito laging ngiti ang makikita ko tuwing gigising ako sa umaga, oks na oks na para bang nakainom ng sandosenang vitamins.

“Mike... Mike Dela Cruz... ang sabi ko sabay abot ng palad niya.”


---

It was the day I saw her... 
The day I met her...
The day she started to changed my life...
The day I fell in love with a total stranger...
And I think it was love at first sight...




-the end-

Patak ng ulan

It was raining...
Dahil sa wala naman akong dalang payong minabuti kong sumilong sa isang waiting shed mula sa di-kalayuan. Patakbo ko itong tinungo.
Napangiti ako habang pinagmamasdan mula sa kalsada ang mga patak ng ulan. Para akong nanonood ng mga nagsasayaw. Tulad ng isang kanta, ang tunog ng nito ay parang isang musika sa aking tainga. Pero kanina ko napapansin na para bang may mga matang nakatingin sakin. Napatingin ako sa left side ko, and there he was, a simple guy wearing a simple polo shirt and jeans with his eye glasses. Napangiti ako, base sa reaksiyon niya mukhang enjoy na enjoy siya sa pinapanood niya na para bang isang magandang pelikula. Hindi na ako nakatiis kaya naman nagsalita na ako.
“Huwag mo akong masyadong titigan baka matunaw ako... ang sabi kong ubod ng tamis na nakangiti sa kanya...”



Kitang kita ko ang pamumula ng pisngi niya na para bang nasampal at napakamot pa siya sa ulo saka niya ibina
ling ang tingin niya mula sa kung saan. 


Hindi ko mapigilang hindi matawa sa reaksiyon niya. Maya maya makalipas ang ilang minuto nakarinig ako ng boses mula sa kaliwang bahagi ng waiting shed.


"Hi!", maiksing sambit ni Mr. Goody goody boy na halata pa rin na medyo naiilang...


Ewan ko ba pero imbes na sungitan ko siya tulad ng nakagawian ko eh kabaliktaran nun ang ginawa ko. Sa pagkakataong ito magiging nice ako sa kanya.


“I’m Ella... Ella Henares sabay lahad ng palad ko na may kasamang pagkatamis tamis na ngiti.”


Kitang kita ko ang pagkagulat sa mukha niya. Hindi niya siguro akalain na papansinin ko siya. Ang lalakeng ito, may kung ano sa kanya na nagpapagaan sa pakiramdam ko. Pakiramdam ko namamagnet ako sa kanya samantalang wala na mang kakaiba sa kanya.


“Mike... Mike Dela Cruz... ang sabi niya sabay abot ng palad ko.”


Mike... nice name...




---






Iyon ang unang pagkakataon na nakipagkilala ako sa isang estranghero...
Sa isang estrangherong naging napakalaking bahagi ng buhay ko....
Nakakatawa pero maniniwala ka bang nalove at first sight ako sa isang lalakeng nag-ngangalang Mike Dela Cruz.




---






"Hon, ano bang tinitingnan mo diyan?," tanung ko mula sa isang lalakeng nakatanaw sa labas ng bintana namin sabay yakap sa kanya mula sa likod niya.


"Naalala ko lang nung una tayong magkakilala, sabay harap niya sakin." Ikinulong niya sa kanyang mga palad ang mukha ko saka marahang dinampian ng halik ang labi ko.


"You know what hon? alam mo ba kung anong pinakagusto ko sayo?"


Napalabi ako. "Ano?," tanung kong nakatingin ng diretso sa mga mata niya.


Dahil sa mga ngiti mong yan, mas lalo kitang minamahal. Simula noong araw na makilala kita hanggang ngayong kasama na kita.


"I love you..."


"I love you too...."


"Dalawang beses lang kita gustong makasama..."


"Hmmmp... bakit dalawa lang?takang tanung ko."


"Now and forever..." 

UNEXPECTED

"Expect the UNEXPECTED"

Coffee Shop

7pm

Nakaalis na si James pero nanatili pa rin ako sa coffee shop, naiwang mag-isa. Kahit na nasasaktan ako sa nangyari, Masaya na rin ako dahil alam kung masaya si James sa piling ni Belle, ang bestfriend ko. Alam ni Belle ang tungkol kay James pero kahit kilan hindi ako nagkaroon ng chance na maipakilala ko ang huli sa kanya. Kaya ng minsan ko silang makita hindi ko inaasahan na magkakilala sila. Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag iyong naramdaman ko ng oras na iyon, parang tinutusok ang puso ko ng libo libong karayom. Narealize kong napamahal na din sa akin si James pero huli na ang lahat dahil wala ng natitirang espasyo para sakin, kung meron man iyon ang pagmamahal niya sa akin bilang kaibigan at bilang bestfriend ng nobya niya.

Palabas na sana ako ng coffee shop ng mapansin ko ang isang magkaparehang seryosong nag-uusap. At dahil sa napadaan ako sa pwesto nila hindi ko maiwasang hindi marinig ang huling salitang binitiwan ng babae para sa kadate niya.

"I'm sorry Ram, but I can only offer you friendship..." ang maarteng pagkakasabi pa ng babae.

Nakakaawa naman ang lalaking ito, sa isip isip ko at tuloy tuloy na sana akong lalabas sa lugar na iyon pero nagbago ang isip ko at binalikan ko ang dalawang magkapareha dahil sa ideyang pumasok sa isip ko. Binalingan ko ang babae na halatang nagulat sa presensiya ko sa harap nilang dalawa, ngiti lang naman ang isinagot ko sa pagkagulat din ng lalake saka ako muling humarap sa babae.

"I'm sorry for the interruption Ms. pero just a friendly advice kahit na hindi naman kita kaibigan at mukang malabong mangyari un, ahmmm pag-isipan mong maigi ang desisyon mo baka kasi isang araw magising kang pinagsisisihan mo ang pambabasted mo sa lalakeng kaharap mo ngayon. Enjoy the night..."

Pagkatapos kong bitiwan ang mga salitang iyon tuluyan na akong umalis sa coffee shop. Napangiti ako sa ginawa kong pangingi-alam, ano nga bang pumasok sa isip ko at ginawa ko iyon?

-----

Binasted ako ni Ysabella pero imbes na malungkot at magmukmok eh hindi mawala ang ngiti sa labi ko. Natatawa pa ako sa nangyari kanina sa loob ng coffee shop. Expected ko na rin na ngayong araw na ito ako babastedin ni Ysa pero hindi ko naman inaasahan na may biglang susulpot na babae sa harap namin na parang isang kabute. Nagulat talaga ako sa babaeng iyon at sa mga sinabi niya kay Ysa. Kung tutuusin dapat talaga nalulungkot ako ngayon pero dahil sa babaeng iyon, napalitan ng saya ang gabi ko. Sino kaya siya? Sana makita ko ulit siya sa coffee shop, gusto ko siyang makilala at magpasalamat na rin. Sana naman pagtagpuin ulit ang landas namin ni Miss Kabute.

-----

Dalawang linggo na akong nagpabalik balik sa coffe shop pero ni anino ni Miss Kabute walang bakas. Hindi kaya alien siya at napadaan lang siya sa lugar na iyon? Natawa ako sa ideyang iyon, kung anu-anong kalokohan ang pumapasok sa isip ko. Nakakapagtaka lang dun hanggang ngayon hindi pa rin siya mawala sa isip ko. Saan ko kaya siya pwedeng makita? Dala ng pagod naisipan kong umupo sa bench sa isang park at ipinikit ko ang mga mata ko para naman mapahinga ang isip ko sa kakaisip sa babaeng iyon. Simula ng makita ko siya hindi na talaga siya mawala sa isip ko. At kapag ganitong nakapikit ako mas lalo ko lang nakikita ang imahe niya, muka siyang anghel dahil maamo ang mukha niya. Maya maya'y nakaramdam ako na may umupo sa kabilang bahagi ng upuang inuupuan ko, pagdilat ko ganun na lamang ang pagkagulat ko ng makita ang isang pamilyar na mukha sa harap ko. Totoo bang nakikita ko ngayon? Si Miss Kabute nasa tabi ko? Pagkakataon nga naman... 

-------

Bakit? tanung ko sa lalakeng katabi ko sa upuan. Napansin ko kasi ang pagkagulat sa mukha niya na bang nakakita siya ng multo.

"Ah, wala naman nagulat lang ako na makita kita dito kung kilan d ko inaasahan."

Naguluhan ako sa sinagot niya, kulang ba siya sa tulog o gutom lang siya at kung anu-anong sinasabi nya, hindi ko naman siya kilala pero parang pamilyar ang mukha niya, hindi ko lang matandaan kung saan ko siya nakita. Saan nga ba? Teka bakit nga ba kilangan ko pang abalahin ang sarili ko sa pag-iisip, baka nakasalubong ko lang siya sa kung saan.

"Hindi mo ba ako natatandaan?" tanung niya...

Napailing ako at pilit kong inalala kung saang lupalop ko ba siya nakita pero wala akong sagot na nakuha dahil mukang ayaw pang magfunction ng utak ko.

"Pasensya kana, hindi ko talaga maalala," sagot ko sa kanya sabay ngiti ng pilit.

Eh sa hindi ko talaga siya matandaan eh....

"Ako nga pala si Ram, sabay lahad niya ng kamay."

"Cheska, sagot ko naman sabay abot ng kamay niya."

Teka Ram? familiar iyong name mo, saan ko nga ba narinig iyon? Isip cheska isip...

""Ah, alam ko na sa coffee shop... ikaw iyong nabasted sa coffee shop? ang medyo napalakas na pagkakasabi ko. Kaya naman bahagyang napatingin sa amin ang mga tao na nandun din sa park. Tama ba ako? sabay ngiti ko sa kanya".

Bahagya naman siyang napangiwi pagkarinig sa sinabi ko sabay kamot sa ulo niya na tila hiyang hiya.

"Oo, ako nga iyon ang sagot niya sabay yuko."

"Naku, pasensiya kana, kung iyon ang nasabi ko sayo...eh ayun kasi talaga ang naalala ko eh", paliwanag ko.

So kamusta naman kayo nung girl na kasama mo last time?

"Ah, ayun wala naman talaga akong chance dun eh, hindi niya talaga ako magugustuhan."

"Siguro ngayon, oo pero darating ang time marerealize niya din un."

"Pano mo naman nasabi iyon?"

"Basta, alam ko.... wala ng marami pang tanung."

There she GHOST (7)

Trish! Trish! tawag ng binata sa dalaga sabay gala nito sa loob ng kabahayan pero wala siyang narinig na anuman.


"Trish... yoooohooooo..." Asan na kaya ang multong un?
Maya maya'y napansin ng binata ang isang note sa may ref.

"Shan, aalis muna ako pupunta lang ako sa Daddy ko. 

Nakapagprepare na ako ng food mo."

-trish

Napakathoughtful talaga ni Trish, siya lagi ang nagpeprepare ng food ko. Dahil sa kanya hindi ko na poproblemahin ang pagluluto, bukod dun simula ng dumating siya dito sa bahay naging masaya ang ang bawat minuto para sa akin. Sana nga tao na lang siya ang biglang naisip ng binata. 

Teka nga bakit ko ba naiisip un? 

Shan, ano bang nangyayari sayo? 

Wag mong sabihing naiinlove kana sa isang multo? 

Hindi... 

Hindi pwedeng mangyari yun...ok

Hindi pwede...

Isa iyong malaking kalokohan...
Oo... isang kalokohan.

---

Dirediretsong pumasok si Trish sa kanilang bahay at nagpalinga linga.

Asan na kaya si Daddy? Bakit parang wala man lang katao tao dito?

Ginala ng dalaga ang kanyang paningin at nagulat siya ng makitang wala ng nakadisplay na picture niya.

"Teka bakit wala na iyong mga picture ko dito? Saan naman kaya nila nilagay? Talaga kayang kinalimutan na ako ng tuluyan ng Daddy ko. Ganito ba talaga kapag patay ka na? Sa isang iglap napakadali nalang kalimutan ang lahat?." Tulad ng isang sirang laruan pagkatapos pagsawaan basta basta na lang itatapon. Ganun lang ba iyon? Magkahalong awa sa sarili at lungkot ang nararamdaman ng dalaga.

Aalis na sana si Trish ng bigla na lang bumukas ang pinto at bumungad doon ang kanyang ama na si Mr. De Villa na kasama nito ang kanyang kaibigang si Isabelle.

"Anong ginagawa ni Isabelle dito?", pagtataka ng dalaga. Nasagot ang tanung niya ng biglang magsalita ang kanyang ama.

Nakatingin lamang siya sa mga ito, pinapanood at pinakikinggan ang bawat sabihin sa isa't isa.

"Ija, doon ka muna sa dating silid ni Trisha, wala naman ng gumagamit noon eh. Pwede mo ring gamitin ang mga gamit niyang andun ang sabi nito bago umakyat sa hagdan."

"Ah, sige po tito marami pong salamat sa lahat ng tulong."

"Wag mong intindihin iyon ija, alam mo namang para na rin kitang anak."

"Oh, siya sige magpalit ka na muna ng damit mo, umakyat ka na lamang sa taas pagkatapos mo ay kakain na din tayo."

"Sige po, maikling sagot nito pagkatapos ay umakyat na rin sa silid ng kanyang kaibigan."

Lingid sa kaalaman ni Isabelle ay lihim siyang sinusundan ni Trisha.

Hindi na nagulat ang dalaga ng bumulaga sa kanyang harapan ang napakalawak na silid ng kanyang matalik na kaibigan, madalas din kasi siyang makapasok noong nabubuhay pa ito. Hindi rin ito madamot sa kanya dahil kung anong meron ito ay binibigyan din siya.

Maya maya'y umupo siya sa kama at hinawakan nito ang isang picture frame kung saan magkasama silang dalawang magkaibigan.

"Trish, alam ko hindi ako naging mabuting kaibigan sayo. I'm sorry, ang sabi ng dalaga na para bang naririnig siya nito. Nagpapasalamat talaga ako sayo kasi naging napakabuti mo sa akin pati na rin ang Daddy mo. Sa totoo lang alam mo naiingit talaga ako sayo. Meron kang napakabait na ama, hindi tulad ko na kahit kailan ay hindi man lang nakaramdam ng pagmamahal ng isang ama. Halos lahat nasa iyo na, ang sabi pa ni Isabelle. Napakaswerte mo... Trish.

Pagkarinig ni Trish kay Isabelle, lumapit ito at hinaplos ang pisngi ng kaibigan.

"Isabelle, sorry kung ako pa ung naging hadlang para sa inyo ni Levi. Alam mo kung ano? mas naiinggit ako ngayon sayo, kasi kumpara sakin? Isa na lamang akong patay... wala ng buhay ang katawan ko... ligaw na kaluluwa na lamang ako ngayon... isa na lamang akong ala-ala para sa mga taong mahal ko, samantalang ikaw? buhay ka at lahat ng meron ako ngayon pwedeng mapunta sayo, lalong lalo na ang pagmamahal ni Levi na kahit kailan ay tanging sayo lamang."
Sana wag mong pababayaan ang Daddy ko sabay yakap ng dalaga sa kaibigan.

Nakaramdam si Isabelle na tila ba may kung anong malamig na hangin ang yumakap sa kanya. Saka biglang umihip mula sa nakabukas na bintana ang malamig na hangin.

Trish... naibulong nalang sa hangin ng dalaga at saka napatitig sa nakangiting larawan nito.




-----

Sa paglalakad ng dalaga’y nakita niya ang isang kaluluwa ring katulad niya na nakatanaw sa isang lalake na bakas sa mukha nito ang labis na kalungkutan.

“Boyfriend mo?” tanung niya sa isang kaluluwa rin na tulad niya.

Bahagya lamang itong ngumiti, na nakatingin pa rin sa isang lalake nakaupo sa labas ng bahay nito. 

“Hindi... espesyal siya para sa akin.”

Pansin niya ang lungkot sa mga mata nito habang pinapanood ang lalake ganunpaman ay may ngiti pa rin sa mga labi nito.

“Ako nga pala si Angela, pagpapakilala nito sa kanya.”

“Ah, Trisha.”

....

....

“Mahirap iwan ang mga taong mahal natin hindi ba?” basag niya sa katahimikan.

“Oo tama ka, kaya nga gusto kong Makita siya bago ako tuluyang umalis. Gusto kong makitang maayos si David. Kahit na kinailangan kong isakripisyo ang buhay ko para sa kanya, Masaya ako at wala akong pinagsisisihan kasi ginawa ko iyon dahil mahal ko siya at dahil naging napakalaking bahagi siya ng buhay ko. Siya ang dahilan ng bawat ngiti ko."

“Siya ang dahilan ng bawat ngiti ko... ulit ng dalaga sa sinabi ni Angela.” 

Ang dahilan... Maya maya'y rumihestro sa kanyang isip ang mukha ni Shan.

Napangiti ang dalaga na napansin naman ni Angela.

"Bakit ka nangingiti diyan? Naisip mo rin ba ang taong mahal mo? tanung ni Angela."

"Ang taong mahal ko? Pero si Shan--, kaibigan ko lang iyong naisip ko."

"Kailanma'y hindi mo maitatago ang tunay mong nararamdaman para sa isang tao."

"Ang tunay kong nararamdaman? Ano nga ba Trisha?"

 Mahal ko na nga ba si Shan?

-----


Nasa harap na ng gate ng bahay nila Shan si Trish pero nakatingin pa rin siya sa bahay ng binata.


"Ang tunay kong nararamdaman? Ano nga ba?"


Mula sa likod ay narinig ng dalaga ang isang pamilyar na boses.
"Miss Multo wala ka bang balak pumasok sa loob? tanung nitong nakangiti lang sa kanya."


Nakatitig lamang si Trish kay Shan.
Ang tunay kong nararamdaman.... paulit ulit iyong nag-eecho sa isip ng dalaga.


Okay ka lang ba? takang tanung naman ng binata sa dalaga.


Para namang nagising ang dalagang si Trish at parang wala sa sariling sumagot.


Ah, o-- oo okay lang ako.. saka dire-diretsong pumasok at umupo sa labas ng terrace.


May problema ka ba Trish?


Naku, wag mo akong intindihin Shan, wala naman akong problema. Tsaka ano namang dapat problemahin ng isang multong tulad ko dba? sabay ngiti niya sa binata.
Bakit ba parang naliligalig ako sa presensiya ni Shan? Trisha naman kung kilan isa ka na lang multo saka pa ata muling tumibok ang puso mo. Dba nga wala ka na namang puso, so bakit parang tumitibok pa ulit yan...


"So, kamusta naman ang lakad mo? tanung ulit nito sa kanya."


Napalitan ng lungkot ang ngiting nakaguhit sa labi ng dalaga.

Ni isang sagot ay wala siyang narinig mula sa dalaga.

Pinagmasdan na lamang niya ito at nagulat siya ng makita ang pagbagsak ng mga luha nito habang nakatingin sa kawalan. Hindi malaman ng binata kung anong dapat niyang gawin dahil habang nakikita niya itong nasasaktan para bang may kung anong kirot din siyang nararamdaman.

Dahil sa gustong icomfort ng binatang si Shan ang dalaga sinubukan niyang yakapin ang dalaga. Ikinulong niya sa kanyang mga bisig si Trisha. Para niyang niyakap ang hangin pero nanatili siya sa ganung posisyon sa loob ng ilang minuto.

Kahit pala isa na lamang akong multo nakakaramdam pa rin ako. Ang init ng katawan ni Shan. Ang lakas ng tibok ng puso niya. Sa tuwing umiiyak ako laging siyang nasa tabi ko para i-comfort ako. Sino bang hindi mahuhulog sa kanya?

Kung magkakaroon lang ako ng pagkakataon para mabuhay ulit bilang isang normal na dalaga gugustuhin kong siya ang makasama ko habang nabubuhay ako.

Kaso malabo iyon... sobrang labo eh...

Ok ka na ba? tanung ng binata sabay bitiw sa pagkakayakap sa kanya.

"Pwede bang habambuhay na lang ako sa tabi mo? wala sa loob na naitanung ng dalaga."

"Ano? takang tanung nito."

"Wala ang sabi ko sana habang buhay ko na lang kasama ang mga mahal ko."

Tama bang narinig ko? parang iba iyon sa sinabi niya kanina ah... Nabingi lang siguro ako.

"Bakit ka ba bigla na lang nalungkot ha Trish? May nangyari ba sa pagpunta mo dun?"

Wala naman. Alam mo Shan ngayon ko lang narealize kapag pala patay na ang isang tao, ganun na lang din kadali ang kalimutan ito noh? Pagkatapos mong ilibing sa hukay, wala na. Hanggang doon ka na lang.

Mali ka diyan Trish. Minsan kasi para mawala iyong sakit ng pagkawala ng isang minamahal kailangan mo ring gumawa ng paraan pagkatapos ng lahat ng nangyari. Kasi hindi naman nagwawakas ang buhay nila sa pagkawala ng mga taong mahal nila. Para sa mga iniwanan, napakahirap nun alam mo ba? Kailangan mo pa ring sumabay sa pag-ikot ng mundo para mabuhay kasi hindi naman natatapos ang buhay mo pag nawala ung isang taong mahal mo db?. Pero alam mo kung anong masakit dun? Na ikaw patuloy na mabubuhay pero iyong taong mahal mo wala na. At kahit na anong gawin mo? lumuha ka man diyan ng dugo, hindi na siya babalik. At kahit kilan hindi na pwedeng bumalik. Mamatay man ang katawan ng tao pero ang mga ala-ala mo sa mga puso nila,habang buhay iyon Trish. Walang sinuman ang pwedeng magnakaw o magbura nun. Hindi mo pwedeng iformat tulad ng computer. Mawala ka man sa paningin nila pero mananatili ka pa rin sa mga puso nila. Yan ang tatandaan mo ha.

Thanks Shan, sa totoo lang gumaan iyong pakiramdam ko dahil sa sinabi mo.

Maraming salamat...

Mahihinang mga katok sa labas ng pinto ang naririnig ni Trisha. Gustuhin man ng dalaga na pagbuksan ng pinto kung sino man ang nasa labas ay hindi niya magawa dahil sa baka matakot lamang ito. Agad agad siyang umakyat sa loob ng kwarto ni Shan at tinawag ang binata.

Shan may tao sa labas buksan mo iyong pinto, tawag nito sa binata na nasa cr.